START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH

znieczulenie-u-dentysty-3e4d7ed7,641,0,0,0

Znieczulenie miejscowe w leczeniu stomatologicznym

Znieczulenie miejscowe w leczeniu stomatologicznym – kiedy stosujemy?

Znieczulenie miejscowe stosowane jest przy każdym zabiegu diagnostycznym lub leczniczym, w którym przewidywana jest bolesność.

Znieczulenie miejscowe znosi czucie bólu przez zahamowanie odbioru i dalszego przewodnictwa w nerwach obwodowych przy całkowicie zachowanej świadomości pacjenta. Znieczulenie miejscowe znosi takze przewodnictwo czucia temperatury i bólu przy zachowanym czuciu dotyku. Działanie środków znieczulenia miejscowego jest odwracalne.
Właściwości idealnego środka znieczulającego:

  • Szybkość działania,
  • Całkowita bezbolesność zabiegu,
  • Długie i całkowicie odwracalne działanie,
  • Ogólne działanie nietoksyczne.

Najczęściej stosowane środki w stomatologii: lignokaina, artykaina, mepiwakaina .
Znieczulenie miejscowe stosuje się łącznie ze środkami obkurczającymi naczynia krwionośne (adrenalina, L-noradrenalina). Dzięki temu, znieczulenie miejscowe działa dłużej, jest mniej toksyczne oraz zmniejsza krwawienie podczas zabiegu.
Zależnie od sposobu podania znieczulenia miejscowe dzieli się na:
Powierzchniowe – wyłączenie przewodnictwa w zakończeniach nerwów czuciowych przez rozpylenie lub wsmarowanie środka na powierzchnię błony śluzowej, charakteryzuje się szybkim działaniem, stosowane przed wkłuciem igły do znieczulenia, nacięciem ropnia, niekiedy przed usunięciem zęba mlecznego.
Nasiękowe – wstrzyknięcie do tkanek płynu znieczulającego, wykonuje się od strony przedsionka jamy ustnej i od strony językowej w żuchwie i podniebiennej w szczęce, podanie środka znieczulającego do skóry i tkanki podskórnej prowadzi do wyłączenia czynności włókien czuciowych nerwów zaopatrujących daną okolicę.
Rodzajem znieczulenia nasiękowego jest znieczulenie śródwięzadłowe. Polega na wprowadzeniu płynu do szpary ozębnej, wymaga użycia strzykawki ciśnieniowej. Powoduje znieczulenie tylko jednego zęba, działa szybko i zużywa niewiele środka znieczulającego. Przeciwskazane jest jednak u osób ze złą higieną jamy ustnej i stanem zapalnym dziąseł.
Przewodowe – przerwanie przewodnictwa w pniu nerwowym przez wstrzyknięcie płynu znieczulającego w tkanki otaczające nerw, lub bezpośrednio w jego pień, rozległość znieczulenia zależy od miejsca w którym nastąpi przerwanie jego przewodnictwa, wymaga znajomości anatomii topograficznej oraz aspiracji przed podaniem płynu, by uniknąć podania płynu do naczynia krwionośnego, najczęściej stosowane do znieczulenia zębów dolnych trzonowych i przedtrzonowych.

Znieczulenie bezigłowe – impregnacja środka znieczulającego pod bardzo dużym ciśnieniem i wąskim strumieniem dzięki specjalnej strzykawce bezigłowej, pacjent odczuwa lekkie punktowe uderzenie, znieczulenie jest miejscowe i występuje natychmiast.
Znieczulenie sterowane komputerowo – wymaga użycia odpowiedniego sprzętu. Igła umieszczana jest w specjalnej rączce przez co wygląda estetycznie i niegroźnie, natomiast komputerowa kontrola i ograniczenie tempa iniekcji środka znieczulającego zmniejsza dyskomfort odczuwany przez pacjenta.

Znieczulenie podtlenkiem azotu- polega na wziewnym zastosowaniu środka znieczulającego poprzez maskę na nosie, umożliwia szybkie i łatwo kontrolowane znieczulenie, z dobrym efektem stosowane u dzieci, przeciwskazania obejmują:

  • Niedrożność górnych dróg oddechowych,
  • Dzieci z psychozami,
  • Ciąża,
  • Obturacyjne choroby płuc.

Powikłania po znieczuleniu miejscowym:
1)    Miejscowe:

  • Złamanie igły iniekcyjnej,
  • Zranienie mięśni,
  • Nakłucie nerwu,
  • Zranienie naczynia krwionośnego,
  • Porażenie nerwu twarzowego,
  • Niedostateczne znieczulenie,
  • Zakażenie tkanek,
  • Ból i obrzęk,
  • Martwica błony śluzowej,
  • Nerwobóle i parestezje.

2)    Ogólne:

  • Zatrucie środkami znieczulenia miejscowego,
  • Zaburzenie rytmu serca,
  • Nadwrażliwość na środki miejscowo znieczulające.

2 Comments

Leave a Comment